از چه دلتنگ شدی دلخوشی ها کم نیست

يک تجربه

مريم — Sat, 07 Jan 2006 09:27:00 GMT

می دونی تا وقتی که برای زندگی نجنگی قدر زيستن رو نمی فهمی! تا روزی که تنگی نفس ، نفست رو به شماره نندازه نمی فهمی حکمت اين راز رو که برای هر نفس دو بار شکر واجب است . بايد بهای هر نفس رو داد بهای هر ثانيه رو ... بهای عمر رو ... برای هر چيزی که داری و بدست مياری بايد بهاش رو بپردازی وگرنه از دستش ميدی ...

راستی من بايد شکر اين روزها رو بگم ...

بخشش

مريم — Mon, 02 Jan 2006 08:22:00 GMT

الان توانايی پذيرفتن خيلی چيزها ، بخشيدن خيلی چيزها رو دارم . اما ديگه چيزی برای بخشيدن ندارم

خيلی از چيزهايی که داشتم خيلی ساده از بين رفت ... درست مثل خودم ... مثل خودم...

يه تصميم جديد ...

مريم — Mon, 02 Jan 2006 08:18:00 GMT

خب تصميم گرفتم هر هفته اينجا بنويسم ...

دلم تنگه ...

مريم — Sat, 24 Dec 2005 10:26:00 GMT

بهمه گفتم به من زنگ نزنيد می خوام يادم بره خواهر و برادر دارم ... حالا به يه آدم عاقل احتياج دارم که باهاش درد دل کنم و هيچکی نيست ...

به کجا چنين شتابان ....

مريم — Tue, 29 Nov 2005 09:31:00 GMT

نبودم ... اين چند روز ... اين دو هفته ....

وقتی هواپيما از فراز مرز سوريه گذشت کودکم خواب بود و من مشتاقانه بو کشيدم ... شايد دنبال بوی تو هو را می بلعيدم ... سوريه هم مثل عراق خاک آلود بود و کثيف درست مثل عراق ... نه شايد بدتر ... آنقدر بدتر که آرامشی که در نجف داشتيم هرگز در دمشق و شام تجربه نکردم بيشتر غم بود و تنهايی و حس دويدن در ميان خاکروبه های شهر که انگار هرچه صبحهای زود آن را می شستند بويی از تميزی نمی برد ...

از زيارت و سياحت هيچ نفهميدم نه از مقام هابيل نه از تکيه سليمانيه نه از باب صغير نه از غار جوع و دم کودکم تنها در کنار خاک کودکی آرام می گرفت که من های های گريه می کردم ...

حتی خيال من رخساره ترا از ياد برده است

مريم — Wed, 09 Nov 2005 04:31:00 GMT

من تو رو با کسی بهتر از تو اشتباه گرفته بودم ....

همه هستی من آيه تاريکی است ...

مريم — Wed, 09 Nov 2005 04:30:00 GMT

هميشه فکر می کردم همه دردها همه زخمها همه چيز يه روزی تسکين پيدا ميکنه ولی ديروز فهميدم از هر زخمی يه ردی باقی می مونه ... هرچقدر هم که سعی کنی نمی تونی رد اين زخم رو پاک کنی از بين ببری ... حتی اگه رو پوستت نشونی هم نمونه، يه خاطره باقی می مونه، يه حس گنگ!!!! توی زندگی هم همينجوره هرچی سعی ميکنی خوب زندگی کنی خوب بمونی بازم می بينی يه روز يه کاری کردی که ميون همه سرخوشيها می آد و تکه تکه همه سرخوشيت رو که نه ! همه وجودت رو با خودش ميبره گاهی اوقات به روحت هم رحم نميکنه ...

حسی با من است ...

مريم — Mon, 07 Nov 2005 06:09:00 GMT

حس ميکنم هنوز هر روز کسی برای من دعا ميکند ... حسش می کنم ... جايی شايد خيلی دور شايد خيلی نزديک ...

ديشب

مريم — Mon, 07 Nov 2005 06:03:00 GMT

دراز کشيده ام روی تخت ... چشمهايم را هم بسته ام ...

گفت حدس بزن به چه فکر ميکنم ... گفتم دانشگاه ... گفت از کجا فهميدی ... جوابی نداشتم ... گفت به کجای دانشگاه ... گفتم پشت رستوران ... نه ! زمين فوتبال ؟ نه ! اوم آزمايشگاه ... گفت يادت می آيد ... گفت نه ... و يادم آمد ... عينک و پيچی در دستم بود گفتی چه شده نشانت که دادم درستش کردی ... ديشب پرسيدی راستی عينکت پيچش باز شده بود يا به خاطر من آمدی ؟؟

شکر

مريم — Mon, 07 Nov 2005 05:55:00 GMT

« لك الحمد ، حمد الشاكرين لك علي مصابهم ..... »

سپاس تو راست ، سپاس آنانكه تو را در مصيبتهاشان سپاس مي گويند ......